High maintenance maar so baie plesier!

Vra vir enige persoon wat passievol is oor iets, en almal sal se - dit is high maintenance, maar ai, dit verskaf soveel plesier!! Antieke motor versamelaars, filatiliste, boek versamelaars, ens. moet ure spandeer om hulle versamelstukke te soek, herstel, versorg en bewaar. Maar die eind resultaat is altyd baie bevredigend.

Met 'n 11maande oue baba is dit die selfde. Ure word spandeer aan doeke ruil, bad, boekies lees, kreatiewe speletjies en natuurlik dop te hou waar hy kruip. Al die ure is egter net plesier vir Pa en Ma. Dit is die beste en mees belangrikste belegging wat enige ouer kan maak - jou kind se ontwikkeling. Gelukkig is elke minuut wat ek saam met Adrian spandeer 'n absolute plesier. Dit is wonderlik om te sien hoe Adrian groei, ontwikkel en nuwe mylpale behaal.

Adrian geniet sy "ontdekkings reise"

Dit is nou al meer as 'n maand (30 Januarie) dat Adrian kruip. Sy kruip vernuf het vanaf 'n stoom lokomotief ontwikkel tot die van 'n Gautrain snel trein. As Ma en Pa net vir 'n breekdeel van 'n sekonde jou rug op A'tjie draai, is hy weg.

Lena (dit is nou Adrian se eie 'nanny') beweer dat hy teen die einde van Maart gaan loop!. Dit is definitief 'n sterk moontlikheid. Hy het reeds twee weke na sy kruip begin het teen tafels enstoele beging opstaan. Ongelukkig gee dit hom die vernuf om trappe uit te klim wat vrees aan jaend vir Ma en Pa is. Soos 'n wafferse bobbejaan seil hy teen die trappe op! Ons moet dus vinnig 'n hand bysit met die afkom slag.

Adrian klim trappe

Ek het voorheen geskryf dat Adrian soos 'n knaagdier aan alles kou. Deesdae dra hy sy speelding in sy mond as hy kruip. Soos 'n ware hondjie. Hoe anders moet hy dan kruip en speelgoed saam dra?

Adrian kruip met lepeltjie in mond

Soos 'n resies perd op Kennelworth

Adrian geniet die nuwe fase in sy lewe terdee!! Hy ontdek 'n nuwe wereld.... Hy kruip agter elke hoekie in om te sien wat verborge vir hom was, iets soos 'n skatte jag. Ma en Pa kan net vir 'n oomblik om die hoek verdwyn en A'tjie sal agterna sit om te sien waar ons is. Hy is mal oor jaag speletjies. Pa sal agter die bed wegkruip waarna Adrian vinnig sal kruip om te sien waar Pa is. Met ,n vrolike laggie sal hy Pa "ontdek, vinnig om swaai en met kraai geluidjies die hase pad te kies sodat Pa hom moet vang. Natuurlik MOET Pa ook kruip. Na paar meter sal Adrian gaan sit, vinnig omkyk net om seker te maak dat sy agtervolger nog op sy spoor is. Met uitbindige lag sal hy voort kruip totdat Pa hom vang.

Verlede Sondag is ons na LC de Villiers (TUKS sport gronde) om die eende te gaan voer. Ongelukkig het 'n donderstorm opgebou wat ons piekniek verkort het. Nie te min, was dit vir Adrian a belewenis om soveel eende en ganse te sien, letterlik by die honderde. Die oomblik to die eende/gaanse kos gewaar stroom hulle in rye na Adrian, Ma en Pa met die hoop om gevoer te word. Tot groot vermaak van Adrian natuurlik.

Kona en Adrian voer die eende

Adrian gesels

Die Ferrari uit die wegspringblokke

Adrian kruip. Einde Februarie was die groot oomblik to Adrian die eerste smakie gekry het van vryheid en onafhanklikheid. Seinertjie (my bynaam vir Adrian) kan nou self na sy speelgoed toe kruip, een speelding los om net na die volgende een te kruip. Hy het selfs begin om homself teen die tafelpoot op te trek, alhoewel hy nog op sy kniee bly.
Met hierdie wonderlike mylpaal wat bereik is, is ook nuwe bekommernisse vir Ma en Pa geskep. Draai jou rug vir paar sekondes en hy is iewers anders doenig. Hy is veral lief om na elke draad sigbaar te kruip en daaraan te knaag soos n knaagdier. Hy sal nou vinnig n nuwe woord by sy repertoir leer- "NEE". Pa moes maar vinnig muurprop 'proppe" gaan koop want A'tjie sal gou besef dat die drie gaaitjies in die muur net groot genoeg vir sy vingertjies is.
Ongelukkig ook met die kruip en optrek kom ongelukkies. Ma en Pa storm elke keer nader as hy huil nadat hy sy kop gestamp het teen n tafelpoot of blad. n Mens kan ongelukkig nie jou kind vir altyd teen die pyne van die wereld beskerm nie.

Maar vir nou is ons net te bly dat hy nog n mylpaal kan af 'tick'. Elke dag word hy net ouliker vir ons.

Adrian kruip die wereld vol (9 maande, 4 weke)

Adrian met sy "teething necklase"

Die Ferrari wat gereed maak om weg te trek

Nege maande is verby! Dit voel soos gister toe ek die eerste keer vir Adrian kon vashou. Die klein lyfie met ogies styf toe geknip. Vroeg in Desember is Adrian siek, dadelik dokter toe. Sweertjies het in sy keel gevorm wat sluk baie moeilik maak. Drink tyd het vir hom in n pynlike erfaring verander. Gelukkig was dit net tydelik. n Standaard prosedure blykbaar is vir die dokter om sy lengte en gewig te meet. Dit is natuurlik dié deel van die ondersoek wat vir Pa baie trots gemaak het. Adrian se lengte is in die top 2% van babas van sy ouderdom. Die selfde as die gemiddelde baba van 1 jaar! Ons is al van vroeg af “gewaarsku” dat ons baba nie n “tink-tinkie” gaan wees nie.

Desember vakansie was absoluut fantasties omrede Pa en Ma soveel kwaliteit tyd saam met Adriantjie kon spandeer. Ons het speletjies gespeel, boek gelees, piekniek gehou in die tuin, winkel toe gegaan, uitgeeet (waar Adrian siek geword het) en saam familie en vriende gekuier. Adrian het in die tyd soveel ontwikkel – sit sy eie dummy (of soos ons dit noem, ammie) in sy mond, staan op sy twee handjies en kniee en wieg soos n Ferrari wat gereed is om weg te trek.

Kersfees! Adrian het hom meer verstom aan al die mense en lawaai rondom hom as die geskenke. Maar nie te min, dit was sy eerste erfaring van 'n kersfees boom, geskenke en die kersverhaal. Dit het Ma en Pa weereens herhinner hoe kosbaar die tyd saam met hom is.

Met eens, is daar drie geskenkies voor Adrian neer geplak, die opgewondenheid van Ma en Pa is byna onuithoubaar! Video kamera rol om die spesiale geleentheid vas te vang.... Adrian gryp die eerste geskenkie en begin nastigtelik aan die geskenkpapier te vroetel. Vinnig het hy n stukkie papier afgeskeur, en net daar verloor hy sy belangstelling in die geskenk, want die stukkie pappier is reguit mond toe! Die tandjie wat eers einde November sy verskynning gemaak het, jeuk mos. Ma en Pa moes maar self sy geskenkies vir hom verder oop maak.

Adrian se eerste kersfees.

Adrian met sy eerste kersfees geskenkies

Vroeg in Januarie begin sy tweede tandjie kop uit steek. Alles wat hy kan vashou gaan mond toe. Ek het 'n nuwe sienning van knaag diere gekry!

Ongelukkig kom alle goeie vakansies tot n einde. Ma en Pa moes terug werk toe en moet vir Adriantjie vroeg in die oggen groet en by Ouma aflaai. Ons kan nie wag vir die volgende vakansie in April om aan te breek nie. In tussen wag ons in groot afwagting vir daai “wegspring” wanneer Adrian die wêreld begin verken op sy kniee en hande!!

Adrian soos n wafferse Ferrari in die wegspring posisie.

Flower power of rice powder

Op 21 Oktober, 1967 het n vroulike betoger in die VSA n blom vir n onluste polisieman aangebied. Die begin van n wêreld wye beweging bekend as “flower power”. Adrian is nou nie in die toonbeeld van n hippie nie, maar het die liefde en sagmoedige geaardheid van n blomme kind. Hy kan baie ongelukkig raak as die tandjie sny pla, maar kan net so skielik iets snaaks sien en skater van die lag. Ek kan darem nie glo dat kinders in sonde gebore word nie. Daar is geen kwaad in die klein lyfie nie.

Selfs met eettyd is dit maklik om die lepel met kos in die mondjie te kry – maak n snaakse geluid of gesig, en die mondjie gaan wyd op vir n glimlag of n skater lag. Dit is dan wat Pa of Ma vining die lepel met ryspap indruk. Maak nie saak hoe nie, maar die magie word uiteindelik vol.

Adrian die 'blomme kind' (32 weke)



Adrian fluks besig om die alfabet te leer.(29 weke)

Soos n Voortrekker nagmaal diens.

Daar is sekere gebeure wat vir die res van jou lewe by jou sal bly. Hoogtepunte wat n mens oor en oor in jou gedagtes oproep, om te verseker dat die beelde en emosies altyd by jou sal bly. Hoe sal ek ooit die beelde en emosie vergeet wat deur my gedruis het toe Adrian die eerste keer gesnak het na asem, die koppie wat tussen die skouers ingetrek is, ogies styf toe, vuisies gebal soos twee ping-pong balletjies, en dan..... die asem met n skreeu geluidjie wat wys dat alles wel is met hom. Die eerste keer wat hy in my arms geplaas word met n rustige asempie wat my wang sagkuns streel. Die woorde "hier is jou seun" aan Kona.

Sondag 6 November was ook so n dag. Reeds weke voor die dag is Kona besig om reelings te tref, wat Adrian gaan aantrek, wat se eet goedjies aangebied gaan word en natuurlik wat sy gaan aantrek. Doop dag is altyd n groot geleentheid in die Afrikaner kultuur. Familie lede het van heinde en vêr op die plein voor die ou statige kerktoring hulle span osse staan gemaak. Die dag was net so. Familie en vreinde het motors voor die kerk in die straat af geparkeer om saam met ons Adrian se doop te vier.

Die diens in die NG Kerk Waterkloof was n diens wat ons nooit sal vergeet nie. Om voor die gemeente en familie te staan en te hoor wat ouers se verantwoordelikheid is en om n belofte voor God te maak is baie spesiaal. Hoe trots was ons nie toe Oupa Phillip vir Adrian in die kerk in bring nie. n Pure  'grand entrance' van agter die kerk tot voor by die dominie. Adrian was natuurlik op sy stukke en het op sy gemak gelyk. Hy het pen-orrent in Oupa se arms gesit en kyk vir al die vreemde mense wat hulle oë nie van hom af kan hou nie. Selfs dominie Andre vra vooraf verskoning dat Adrian dalk gaan huil met al die water wat oor sy kop "gedrup" gaan word. Min het hy geweet dat Adrian gek is oor bad. Met die water wat oor die kop rol probeer Adrian natuurlik by die bak met water uitkom. Met n glimlag probeer hy sy handjies in die water spat soos wat hy elke dag in die bad doen.


By die huis is behoorlik fees gevier met die heerlikste eetgoed. Daar was tot laat gekuier. n Doop is waarlik soos n voortrekker nagmaal diens!

Trotse Ouers voor in die kerk.

Adrian met sop nat hare na die doop bediening.

Ma en Pa sing n loflied uit volle bors.