Adrian loop!

Goeie nuus, Adrian loop. Dit kon nie op 'n beter tyd gebeur het nie. Drie weke voor Sanlameer en Adrian loop. Tenminste sal hy in die vlak branders kan staan en loop. Hy het al twee maande gelede begin skuifel langs tafels af en paar klein treetjies gegee. Ek is seker dat sy 'stappies' nou as werklike loop pogings geklassifiseer kan word.

Adrian loop sonder moeite en kan selfs "multi task"

Sonder enige bystand en moeite kan Adrian nou na willekeur rond loop. Hy sal egter nog nou en dan die maklike uitweg kies en soos a sak pattats op die grond neerval en verder kruip. Hierdie nuwe vryheid het vir hom nuwe horisone laat sien. Letterlik, nou is niks meer buite sy bereik nie. Ma en Pa moet nou baie vinniger vooruit dink en kyk wat Adrian kan van die tafel af pluk en soms verwoes. soos ons moes uitvind met Kona se gunsteling kers kandelare. Soos 'n waferse Usain Bolt het hy afgepeil op die kers kandelaar. Pa het nog probeer keer, maar te laat. Die kandelaar het in 'n oogink in 'n drom stokkie verander. Die kop van die kandelaar het eenkant toe gevlieg met die steel stewig in Adrian se handjie. Ek hoop super glue kan die kandelaar 'n tweede lewe gee.

Die wonderlikste van als is dat Adrian 'n nuwe wereld sal ontedek en die wereld wat hy ken sal dramaties verander!!

Gif kom in klein botteltjies, of dalk eerder energie

Seuntjies is blykbaar oor die algemeen bondeltjies enegie. Adrian bewys dit deur en deur. Hy kan nie vir lank stil sit nie, behalwe wanneer Ma of Pa 'n storie boek vir hom lees. Andersins, is hy soos 'n 'bouncing ball', en ek bedoel dit letterlik. Hy sal gedurig sit en op en af hop, staan en op en af spring of in Pa se arms sit en op en af rits. maar op en af moet hy beweeg. Om die waarheid te sê sal hy enige iets doen net om te kan beweeg.

Hy klim graag teen die vensterbank op, maak vensters oop net om speelgoed by die vesnter uit te gooi. Die diefwering maak 'n heerlike klimraam uit. Voor ons nog kan keer, klouter hy soos 'n ware dassie teen die diefwering op terwyl sy voetjies onderhom in die lug rond swaai.

'n Plan moes dringend gemaak work.
Plan 1: Maak 'n swaai. Gelukkig het Ouma Joyce vir hom 'n swaai vir sy verjaarsdag gegee. Pa moes maar boom uit om die swaai te hang. Siedaar, probleem opgelos. Of te wel tydelik op gelos. Ma en Pa kan ook net vir so lank swaai stoot, dan is Adrian maar terug venster toe en diefwering uit.

Adrian op sy tuisgemaakte swaai

Plan 2: Stoot Adrian rond in 'n boks. Wonderlik, dit werk. Adrian sit soos 'n wafferse renjaer, kompleet met kop voorentoe om wind weestand te minimaliseer. Die probleem is dat die "renmotor" redelik vinnig uit petrol loop. Dit is nou Pa se energie.

Adrian in sy 'renmotor'

Plan 3: Kry vir Adrian 'n 'waentjie' wat hy kan rondstoot. Dit blyk toe die 'final solution' te wees. Adrian stoot die 'waentjie' of vrugte rakkie die wêreld vol. Ma en Pa moet maar net bondstaan om nie omgery te word nie.

Adrian stoot sy 'waentjie' deur die huis

Adrian stoot sy 'waentjie'

Plan 4: Neem vir Adrian na 'n speelpark waar hy kan trampolien spring. Dit is egter nie altyd moontlik nie want faktore soos weer, Ma en Pa se energie vlakke en tyd speel 'n rol.

Adrian op 'n trampolien

Die enigste oplossing blyk te wees - Ma en Pa moet maar net gedurig plannetjies maak om bondels en bondels energie te verbarand. Dit is nou Adrian se energie!!

Adrian en die bees

Ek het by so baie ouers gehoor dat babas word net ouliker en ouliker. Ek kan dit beaam. Elke maand dink ek, "nou is Adrian op sy oulikste" net om 'n maand later dit weer te dink. Adrian is nou op die stadium waar hy vreeslik baie kommunikeer. Met a swaaiende handjie en vinger wat na voorwerpe wys gesels hy heeltyd met Ma en Pa. Niks ontwyk die wakker ogies nie. Hy neem alles waar. In Woolworths net nou die dag dra ek hom in my arms terwyl ek soek na die babakos. Adrian gesels so en wys heeltyd na die advertensie plakate toe 'n vrou omdraai en noem dat Adrian baie oulik is. inderdaad wou ek terug sê. Met babakos in beide handjies (hy is mal om voorwerpe in beide handjies vas te hou) staan ons in die ry om te betaal. Uiteindelik toe ons by "till number 3" uitkom weier hy om die babakos te los. Met 'n groot glimlag vat die vrou by die register vir Adrian en skuif hom en die babakos by die 'scanner' verby. Gelukkig registreer die register die regte prys vir die babakos. Natuurlik het Adrian die episode baie geniet, so ook die talle mense wat die petalje moes aanskou.

Oor 'n maad gaan ons Sanlameer toe en ek hoop Adrian kan teen daai tyd behoorlik loop. Dit sal net soveel lekkerder wees as hy oor die strand kan loop as om te kruip. Hy het die afgelope naweek 16 treetjies gegee! Sy loop vernuf verbeter by die dag.

Adrian voer die bees by Irene Plaas

Twee naweke gelede besluit Ma en Pa dis tyd om vir Adrian plaas toe te neem. Natuurlik is daar net een plaas in Pretoria en dit is die Irene Dairy Farm. Was dit nou pret! Koeie wat uit Adrian se hand gras eet, hoenders wat dink sy toontjies is mieliepitte en swane wat op die plaasdam swem. Adrian het met groot oë  na die bees gekyk wat hard probeer het om hom 'n lek seur die gesig te gee. Natuurlik was dit groot pret toe die hoendertjies sy tone probeer pik.

Adrian word elke oggend wakker met 'n groot gebabbel en vriendelike laggies. Hy word veral baie vrolik as hy sekere speelgoed sien, soos sy hond wat Cobus vir hom gegee het toe hy gebore was. Sodra hy sy melk klaar gedrink het sal hy vinnig teen die bed af seil en vir die 'hond' gaan groet met 'n behoorlike soen en drukkie.

Adrian gee vir sy hondjie 'n drukkie

Adrian se blou velskoene

Dit is met groot afwagting dat ons wag vir die eerste groot tree wat Adrian gaan gee. Dit is nou al 'n geruime tyd dat hy op sy eie regop staan en self 'squad' sonder enige hulp. Die skuifel passies laangs die koffietafel word ook al hoe vinniger. Ouma beweer dat hy binne die volgende twee weke gaan stap.

Adrian se blou velskoene

Pa is naturrlik baie opgewonde oor hierdie uitsig, dit beteken balskop, hardloop in die tuin, wegkruipertjie speel ens. Dit beteken ook dat Ma en Pa gedurig op hulle hoede sal moet wees. Reeds in 'n oogwink kan Adrian onder 'n mens se neus verdwyn.
Net paar dae gelede durf ons drie (Pa, Ma en Adrian) winkels aan. Soos 'n groot draak met sy bek wyd oop het Menlyn Mall voor ons verrys. Ons moes maar oe toe knip en in die draak se keel af stap met een doel voor oe - Adrian het skoene nodig. Dit is allermins amper winter en die mannetjie gaan begin loop. Wat 'n gesig moes dit vir omstanders wees om te sien hoe Ma en Pa oeeh en Aaah oor al die klein skoentjies. Die sweet het my voorkop letterlik begin afstroom soos ek moes stoei om skoene aan Adrian se voete te kry. Skoene is nie gemerk soos klere nie - 12-18 maande. Skoene het net nommers - 3, 4, 5... Uitendelik is dit 'n uitgemaakte saak, Adrian dra 'n nommer 5 skoen. Met die skoene aan die voete is ons by die kasiere en betaal. Die skoene is "Walkmates". Blykbaar ondersteun dit die voetjies en maak dit vir kleintjies makliker om te loop.
Al wat die skoene kort is spykers onder die sole, want ek dink hierdie seuntjie gaan soos 'Golden Gate se perde haastig wees - dit is nou wanneer omdraai, terug na die stalle.

Adrian se eerste partytjie

Hierdie was n dag wat ek al lankal na uitgesien het. Ma en Pa was natuurlik meer opgewonde as die verjaarsdag seun. Reeds paar maande voor die groot dag het ons die partytjie winkels deur geraf vir idees. Ons het natuurlik geweet waarvan Adrian hou, maar om sulke verjaarsdag versierings te kry was n perd van 'n ander kleur. Wat sou die tema wees - 'n padda partytjie? Adrian is mos so mal oor "Piet-padda" en sy sagte padda softoy. Of dalk seerower partytjie? Uiteindelik besluit ons op 'n saffari-partytjie, drian is mal oor diere en meer spesifiek apies. In een van sy gunsteling boeke - 'Ek is lief vir jou slaapkous' is die vier apies in die boom een van sy gunsteling prentjies.

Nou het ons tenminste n idee om voor uit te kyk. Gou kom ons agter dat kinder partytjie reel is nie so maklik nie.... uiteindelik kry Kona oulike safari eetbordjies, strooitjies en tafeldoek met wilde diere daarop en 'n apie wat prominent vertoon. Perfek! Nou vir die koek. Waar kry 'n mens 'n apie koek? Gelukkig kry ons 'n plek wat spesialiseer in koeke. 'n Week voor die groot dag bestel ons die oulikste en mooiste apie koek.

Adrian se 1ste verjaarsdag koek

Adrian by se verjaarsdag tafel

Adrian reeds 1 jaar oud!

Kyk na jou kinders dan besef 'n mens hoe vinnig die tyd verby snel. Adrian is vandag een jaar en twintig dae gelede gebore. Die klein lyfie wat eens dwars op die doek-ruil-kas gepas het moet nou op 'n bed le om doeke te ruil.
Die afgelope April vakansie was 'n geleentheid om werklik 24uur per dag saam as 'n gesin tyd te spandeer. Dit was 'n geleentheid om werklik te sien hoe hy ontwikkel het. Vroeg in April reeds het Adrian op sy eie begin staan. Ek het probeer "rekord" hou van hoe lank hy kan staan, 25 sekondes! Elke oggend word hy wakker met 'n gebabbel. Dit is vir hom heerlik om in die huis rond te kruip en uit volle bors te "gesels" terwyl die armpies swaai net om meer klem te le op wat hy vertel. Hy sal wegsink in 'n boekie of 'n speelding net om te besef dat Ma en Pa elders in die huis besig is, dan met luide geroep ons te kom soek.

Adrian staan voor die spieel by Fernwood Lodge (April, 2012)

Ons was gelukkig om vir 'n week in die Drakensberge (Chapaigne Castle) by Fernwood Lodge deur te bring. Adrian was verstom met die veld en berge rondom hom. Nie eers te praat van die zeebras wat voor ons stoep kom wei het nie. Elke dag se stap in die berg was 'n hoogtepunt. Adrian word in die stapsak gelaai, hoed op die kop, die berg in. Al singende sal hy die natuur rondom hom bewonder. Blaartjies gryp, spat in 'n bergstroom of poel en lag vir swart wildebeeste, wilde perde of hartbeeste. Dit was ook hier wat ons sy eerste verjaardsdag kon herdenk. Ma en Pa het die oggend geskenkies gegee en gesing. Adrian is mal oor sy plaas en wilde diere geskenk!

Adrian op Pa se rug, gereed vir 'n stappie in die berg

Sy eerste partytjie moes egter wag vir die 28ste April toe ons terug by die huis was. Dit was 'n apie partytjie met 'n lieflike apie-koek.

High maintenance maar so baie plesier!

Vra vir enige persoon wat passievol is oor iets, en almal sal se - dit is high maintenance, maar ai, dit verskaf soveel plesier!! Antieke motor versamelaars, filatiliste, boek versamelaars, ens. moet ure spandeer om hulle versamelstukke te soek, herstel, versorg en bewaar. Maar die eind resultaat is altyd baie bevredigend.

Met 'n 11maande oue baba is dit die selfde. Ure word spandeer aan doeke ruil, bad, boekies lees, kreatiewe speletjies en natuurlik dop te hou waar hy kruip. Al die ure is egter net plesier vir Pa en Ma. Dit is die beste en mees belangrikste belegging wat enige ouer kan maak - jou kind se ontwikkeling. Gelukkig is elke minuut wat ek saam met Adrian spandeer 'n absolute plesier. Dit is wonderlik om te sien hoe Adrian groei, ontwikkel en nuwe mylpale behaal.

Adrian geniet sy "ontdekkings reise"

Dit is nou al meer as 'n maand (30 Januarie) dat Adrian kruip. Sy kruip vernuf het vanaf 'n stoom lokomotief ontwikkel tot die van 'n Gautrain snel trein. As Ma en Pa net vir 'n breekdeel van 'n sekonde jou rug op A'tjie draai, is hy weg.

Lena (dit is nou Adrian se eie 'nanny') beweer dat hy teen die einde van Maart gaan loop!. Dit is definitief 'n sterk moontlikheid. Hy het reeds twee weke na sy kruip begin het teen tafels enstoele beging opstaan. Ongelukkig gee dit hom die vernuf om trappe uit te klim wat vrees aan jaend vir Ma en Pa is. Soos 'n wafferse bobbejaan seil hy teen die trappe op! Ons moet dus vinnig 'n hand bysit met die afkom slag.

Adrian klim trappe

Ek het voorheen geskryf dat Adrian soos 'n knaagdier aan alles kou. Deesdae dra hy sy speelding in sy mond as hy kruip. Soos 'n ware hondjie. Hoe anders moet hy dan kruip en speelgoed saam dra?

Adrian kruip met lepeltjie in mond